Stemming van de dag: paranoïde.
Vandaag liet een vriendin me zien hoe Facebook werkt. Ondanks de vele uitnodigingen van mensen heb ik altijd geweigerd er ooit een profiel op aan te maken. En gelukkig maar. Want toen ik zag hoe alles werkte, werd ik letterlijk misselijk :s. Maar mannekens toch, wat een vreselijk spel is me dat. Hoewel ik rondom mij zie dat velen daar de fun van inzien: wel, ik zie ze niet (echt niet). Ellenlange lijsten met 'vrienden', gelinkt met diens vrienden gelinkt met diens vrienden vrienden. In 1 klik was ik in het leven binnengevallen van iemand uit mijn jaar die ik vaag ken. Ik kon zien met wie zij verkering heeft op dit moment. Ik kon vervolgens op de foto van haar lief klikken en zien wat die allemaal uitspookte in zijn vrije tijd. Blijkbaar had hij de woensdag voetbaltraining. En was het een feestbeest, aan de foto's te zien. De foto's! Nog het ergste. De meest banale en soms wel héél erg privé foto's worden daar zomaar opgesmeten en kunnen door je vrienden bekeken worden. En jawel, ook door de vrienden van de vrienden (van de vrienden). Door de hele wereld. Je kan zelfs iemand 'taggen' (lees: kloten). Je hebt bv een zeer belachelijke foto van mijn smoel en je tagt die foto. Nu kunnen al mijn vrienden de foto zien (jiha) en worden ze daarvoor zelfs speciaal op de hoogte gebracht (!).
Nu, je moet geen slimme zijn om te beseffen dat hiervan (zoals dat bij quasi alles kan) misbruik kan gemaakt worden. Ik denk bv aan chantage, pesterijen, verspreidde naaktfoto's, pedofilie, werkgevers & collega's die de boel uitpluizen, ...). Nu zeg je: een mens moet maar zo debiel niet zijn om zijn (al dan niet vuile) was te gaan uithangen. Ik denk dat velen helaas niet beseffen dat ze bekeken worden. Want dat is wat het is: voyeurisme ten top gedreven. Er zijn mensen die er een hobby van maken het leven van anderen te gaan uitpluizen. Ikzelf ken er die daar specialist in zijn. Niet te geloven wat je kan traceren alleen al via Google. Op facebook had ik echt het gevoel: deze dingen zijn niet voor mijn ogen bestemd. En nu kom ik tot het punt waartoe ik wou komen namelijk: deze blog. Want we kunnen de lijn doortrekken van Facebook/Netlogtoestanden naar msnspaces, myspace, en jawel ook de bloggertjens ;). Tegenwoordig heeft een mens minstens 3 profielen. Hoeveel informatie wordt er niet verspreid naar god weet waar. Op deze blog geef ik ook dingen van mezelf te gooi. Toch ervaar ik het ietsje anders:
1) Op een paar na, zijn de meeste van jullie vreemden voor mij. Hier zijn geen "tot in het oneindig gelinkte vriendenlijsten"
2) Het merendeel van deze blog is mode-gerelateerd.
3) Af en toe vertel ik iets over mezelf of post ik foto's van gebeurtenissen in mijn leven. Ik vond dit fijn, totdat ik tot het besef kwam van dit hele postje hier en het tot een minimum beperkte. Ik heb tot hiertoe, hoop ik, niets aanstootgevends of té persoonlijk ooit gepost. Zelf vind ik mijn blog licht en luchtig, gewoon leuk om te doen. Veel blogs zijn zowat 10 000 x persoonlijker dan de mijne.
En toch en toch...Ben ik niet naief om te denken dat hier enkel diegene meelezen die ook effectief reacties plaatsen. En toch voel ik me veel in mn nakie staan hoe onnozel de betreffende schrijfsels ook mogen zijn. Wat ik peanuts vind om over te schrijven, tilt een ander misschien iets zwaarder aan. Misschien zijn er zelfs dingen die ooit tegen me gebruikt kunnen worden, wie weet. Ik heb nochtans niets te verbergen. Een beetje bang geworden van the world wide web, that's all.
Daarom heb ik besloten om mijn blog te behouden maar het nog oppervlakkiger te maken dan hij al was. Of je het nu leuk vind of niet :). Dingen over mezelf ook voor mezelf te houden. Als de nood er is om mijn gal uit te spugen of om gedachten vorm te geven, neem ik wel een blaadje papier (nadeel hiervan is wel dat je geen reacties krijgt van gelijkgestemde zielen ;): iets wat bloggen zo leuk maakt). Als jullie zin hebben in diepgaande gesprekken mogen jullie me altijd een mailtje sturen. Als jullie willen weten hoe het écht met me gaat, mag je ook een mailtje sturen. Maar wereldwijd, moeten we grenzen trekken. Althans, ik trek ze alvast voor mezelf. Ik sluit af met dit:
Net zoals ik ervan overtuigd ben dat iedereen een beetje bi is, ben ik er ook van overtuigd dat iedereen al dan niet lichtelijk voyeuristisch/exhibitionistisch is (naar welk extreem men neigt, hangt af van persoon tot persoon).
Wat jullie?
ps: foto's van broodjes kip curry hawai blijf ik posten hoor haha :p , tenzij iemand bezwaar heeft